Κωνσταντινούπολη Πριγκηπόννησα

Η ιστορία των νησιών ξεκινά στην κλασική Ελλάδα, όταν ήταν γνωστά ως «Δμόνσοι», ενώ συναντάμε και τις εναλλακτικές γραφές «Δημόνεσι» ή «Δημόνισι».

Κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, πρίγκιπες που δεν έτυχαν εύνοιας και άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας εξορίστηκαν στα νησιά. Μετά το 1453, η οικογένεια των Οθωμανών σουλτάνων εξορίστηκε επίσης εκεί, γεγονός που έδωσε στα νησιά το σημερινό τους όνομα. Τα νησιά καταλήφθηκαν από τον οθωμανικό στόλο κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης το 1453. Όταν οι εύποροι κάτοικοι του Κωνσταντινούπολη επισκέφθηκαν τα νησιά τον 19ο αιώνα, μπορεί κανείς ακόμα να δει βικτοριανά εξοχικά σπίτια και κατοικίες στο μεγαλύτερο από τα Πριγκηπόννησα. Οι 7,937 αποκαλούσαν τα Πριγκηπόννησα (Ανταλάρ) Κάζα, όπως προκύπτει από την 1881–1893 οθωμανική απογραφή. Επιπλέον, 1,404 μεταξύ των πολιτών που δεν ήταν υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υπήρχαν 5,501 Έλληνες, 533 Αρμένιοι, 254 Μουσουλμάνοι, 133 Καθολικοί, 65 Εβραίοι, 27 οι Λατινοαμερικανοί, 7 Προτεστάντες, και 533 Αρμένιοι. Η Θεολογική Σχολή της Χαλκής (στα ελληνικά: Θεολογική Σχολή Χαλκής και στα τουρκικά: Ortodoks Ruhban Okulu) ιδρύθηκε τον Οκτώβριο. 1, 1844στο Χαλκί (τουρκικά: Χεϊμπελιαντά), το δεύτερο σε μέγεθος από τα Πριγκηπόννησα στη Θάλασσα του Μαρμαρά. Λειτουργούσε ως η κύρια θεολογική σχολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, μέχρι που το τουρκικό κοινοβούλιο απαγόρευσε τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων. 1971Στο νησί Ο Λόφος της Ελπίδας, το θεολογικό ίδρυμα, βρίσκεται σήμερα στην τοποθεσία όπου παλαιότερα υπήρχε το Βυζαντινό Μοναστήρι της Αγίας Τριάδας. Το πρώην κτίριο του σχολείου, το οποίο πλέον χρησιμοποιείται για συνέδρια, εξακολουθεί να συντηρείται από το μοναστήρι. Από την ακτή του Κωνσταντινούπολη μέχρι το νησί όπου βρίσκεται, χρειάζεται περίπου μία ώρα με πλοίο. Στο 1912, εκτιμήθηκε ότι ζούσαν 670 Τούρκοι και 10,250 Έλληνες στα νησιά. Τα νησιά έχουν γίνει πιο τουρκικά από άποψη εθνοτικής σύνθεσης, ως αποτέλεσμα της εισροής εύπορων Τούρκων που απολαμβάνουν έναν πολυτελή τρόπο ζωής, από τότε που το Βρετανικό Ναυτικό Κλαμπ στο Μπιουργκάντα μετατράπηκε σε Anadolu Kulübü για Τούρκους βουλευτές. για να απολαύσουν το Κωνσταντινούπολη το καλοκαίρι. Κατά τα πρώτα χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας, τη δεκαετία του 1920, αυτή η τάση άρχισε να διαφαίνεται. Τα νησιά ξεχωρίζουν επειδή προσφέρουν μια εικόνα –αν και περιορισμένη– μιας πολυεθνικής κοινότητας που υπάρχει στη σύγχρονη Τουρκία και μπορεί να συγκριθεί με τις πολυεθνικές κοινότητες που αναπτύχθηκαν σε οθωμανικές πόλεις όπως η Κωνσταντινούπολη και η Κωνσταντινούπολη. Πριν από τη δεκαετία του 1950, κάθε κατοικημένο νησί είχε σημαντικό πληθυσμό ανθρώπων που μιλούσαν τουρκικές γλώσσες, αλλά αυτό δεν ισχύει πλέον. Οι ιστορικές συνεισφορές της μειονότητας είναι πλέον πιο σημαντικές σε πολιτιστικό επίπεδο παρά σε στατιστικό, επειδή οι Τούρκοι αποτελούν ένα τόσο μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού. ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού και του τουριστικού κλάδου.

Κωνσταντινούπολη Νησιά

Μεγάλη Άδα
Τα εννέα νησιά που αποτελούν το Πριγκηπόννησα, τα οποία βρίσκονται στη Θάλασσα του Μαρμαρά, όχι μακριά από το Κωνσταντινούπολη, είναι γνωστά συλλογικά ως Μπιουργκάντα (τουρκικά, που σημαίνει «Μεγάλο Νησί»· ελληνικά: αποδίδεται ως Πρίγκηπος). Όπως και στα υπόλοιπα νησιά, οι επισκέπτες μπορούν να μετακινηθούν με τα πόδια, με ποδήλατο (το οποίο μπορούν να νοικιάσουν από πολλές επιχειρήσεις ανά ώρα) ή με ηλεκτρικά οχήματα που λειτουργούν με μπαταρία και κινούνται σαν ταξί, προσφέροντας περιηγήσεις στο νησί. Τα άμαξα που σέρνονται από άλογα δεν θα χρησιμοποιούνται πλέον στο νησί μετά το 2020, λόγω μιας σοβαρής ασθένειας που προσβάλλει τα άλογα. Οι βυζαντινές αυτοκράτειρες Ειρήνη, Ευφροσύνη, Θεοφάνη, Ζωή και Άννα Δαλασσηνή έζησαν σε ένα μοναστήρι στην Μπιουργκάνταδα, κατά τη διάρκεια της εξορίας τους. Στο νησί Μπιουργκάνταδα, ο Λέων Τρότσκι πέρασε τα πρώτα τέσσερα χρόνια της εξορίας του, αφού εκδιώχθηκε από τη Σοβιετική Ένωση τον Φεβρουάριο του 1929. Η πριγκίπισσα Φαχρελνίσα Ζέιντ κατάγεται από το νησί. Μερικά από τα ιστορικά κτίρια στην Μπιουργκάνταδα περιλαμβάνουν το τζαμί Χαμιντιγιέ, το οποίο έχτισε ο Αμπντούλ Χαμίντ Β', την εκκλησία και το μοναστήρι Αγίας Γεωργίας, το οποίο χτίστηκε τον έκτο αιώνα, και την εκκλησία Αγίου Δημητρίου. Το βουνό Μπιουργκάνταδα αποτελείται από δύο κορυφές. Στην κορυφή του λόφου Χριστός, που είναι ο πιο κοντινός στο λιμάνι, βρίσκεται το πρώην Ελληνικό Ορφανοτροφείο, μια τεράστια ξύλινη κατασκευή που σήμερα είναι γνωστή ως Περιβαλλοντικό Κέντρο Πριγκιπόνεσης (πρόκειται για την προβλήτα όπου καταπλέουν τα φέρι μποτ). Στην κοιλάδα που βρίσκεται ανάμεσα στους δύο λόφους, βρίσκονται η εκκλησία και το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου, καθώς και ο πρώην χώρος όπου γίνονταν πανηγύρια, γνωστός ως Λούνα Παρκ. Ο «παραδοσιακός» τρόπος για να γνωρίσετε την Αγία Γιώργη περιλαμβάνει μια σύντομη περιήγηση στο νησί με ένα μικρό όχημα, η οποία φτάνει μέχρι αυτό το σημείο, και στη συνέχεια μια σύντομη ανάβαση μέχρι την μικρή εκκλησία.

Χεϊμπελιάδα
Η Χεϊμπελιάδα, γνωστή επίσης ως «Νησί της Σέλας» στα τουρκικά και ως Χαλκή στα ελληνικά, είναι το δεύτερο σε μέγεθος νησί της Πριγκηπόννησα και βρίσκεται στη Θάλασσα του Μαρμαρά. Στην περιοχή της Ανταλάρ, ΚωνσταντινούποληΚαθώς βγαίνετε από το φέρι μποτ, κοιτάξτε προς τα αριστερά σας για να δείτε την τεράστια Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, η οποία βρίσκεται σε υπερυψωμένο σημείο πάνω από την προβλήτα. Δύο ξεχωριστά κτίρια στην σχολή αξίζει να εξερευνήσετε. Το ένα είναι η Καμαριώτισσα, η μόνη βυζαντινή εκκλησία που σώζεται ακόμα στο νησί και η τελευταία που χτίστηκε πριν από την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Το άλλο είναι ο τάφος του Έντουαρντ Μπάρτον, ο οποίος προτιμούσε να ζει στην Χεϊμπελί λόγω της σχετικής απομόνωσής της. Ο Έντουαρντ Μπάρτον ήταν ο δεύτερος Άγγλος... Η πρέσβειρα Ελισάβετ Α’ της Αγγλίας στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Στα δεξιά της προβλήτας, στην πόλη, βρίσκονται αρκετά γοητευτικά ξύλινα σπίτια, μπαρ, καφέ και ένα ξενοδοχείο που λειτουργεί όλο το χρόνο. Η Θεολογική Σχολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η μόνη Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή στην Τουρκία, στεγαζόταν σε ένα Ορθόδοξο μοναστήρι που χρονολογείται από τον ενδέκατο αιώνα, αλλά έκλεισε αυθαίρετα από την τουρκική κυβέρνηση το 1971. Παρά την υπόσχεση της τουρκικής κυβέρνησης να επαναλειτουργήσει η σχολή, οι ταξιδιώτες από την Τουρκία και την Ελλάδα συνεχίζουν να συρρέουν στο μοναστήρι. Για να αποφευχθεί η ρύπανση, επιτρέπεται η κυκλοφορία μόνο οχημάτων εξυπηρέτησης, όπως ασθενοφόρα, πυροσβεστικά οχήματα και αστυνομικά οχήματα. Στο νησί επιτρέπεται η κυκλοφορία αυτοκινήτων. Μπορείτε να μετακινηθείτε μόνο περιστασιακά χρησιμοποιώντας ένα υπηρεσιακό όχημα, μια άμαξα με άλογο ή περπατώντας. Λόγω της απουσίας αεροδρομίου, τα πλοία είναι ο μόνος εφικτός τρόπος μεταφοράς. Όταν οι ιδιοκτήτες των εξοχικών κατοικιών επιστρέφουν, ο πληθυσμός του νησιού, ο οποίος είναι περίπου 3,000 το χειμώνα, αυξάνεται σε περίπου 10,000. Κάθε χρόνο, για να εορταστεί η Ημέρα της Ανεξαρτησίας, μια τοπική ναυτική μπάντα δίνει συναυλία στο νησί. Επίσης, διοργανώνονται μερικές μικρές υπαίθριες παραστάσεις από το τοπικό συμβούλιο και υπάρχει μια δημοφιλής εγκατάσταση για κολύμβηση και άσκηση δίπλα στη θάλασσα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Μπουργκαζάντα
Η Μπουργκαζάντα, γνωστή και ως «Νησί-Φρούριο» στα τουρκικά (ελληνικά: Αντιγόνη), καταλαμβάνει την τρίτη θέση σε μέγεθος μεταξύ των νησιών. Αποτελείται από έναν και μόνο λόφο με διάμετρο περίπου 2 χιλιομέτρων. Το Φρούριο Αντιγόνος Α΄ ο Μονοφθάλμος χτίστηκε εδώ από τον Δημήτριο Α΄ της Μακεδονίας, έναν από τους Διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, προς μνήμη του πατέρα του. Παρόλο που αυτό είναι το όνομα που δόθηκε στο νησί, η πλειονότητα των Τούρκων το αποκαλούν απλά «Μπουργκάζ» (τουρκική λέξη που σημαίνει «φρούριο») σήμερα. Το 2003, μια δασική πυρκαγιά στην Μπουργκάζ κατέστρεψε 4 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης. Ο Σαΐτ Φαΐκ Αμπασιάνκ έζησε στην Μπουργκάζ και πολλά από τα έργα του είναι βρίσκεται εκεί. Σήμερα, το σπίτι του έχει διατηρηθεί και λειτουργεί ως μουσείο. Στο αγαπημένο του εστιατόριο στην Καλπαζανκάγια (το «βράχο του πλαστογράφου»), όπου συχνά χαλαρώνει πίνοντας ένα ποτήρι ρακί, το οποίο οι ιδιοκτήτες ανανεώνουν καθημερινά, μπορείτε να βρείτε ένα χάλκινο άγαλμα που απεικονίζει τον ίδιο. Η Μπουργκαζάντα ήταν κυρίως μια εβραϊκή κοινότητα μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα.

Κιναλιάδα
Το πλησιέστερο νησί τόσο στην ευρωπαϊκή όσο και στην ασιατική πλευρά του Κωνσταντινούποληη Κιναλιάδα (τουρκικά: «Νησί του Χέννα», ονομασία που προέρχεται από το χρώμα του εδάφους της· ελληνικά: αποδίδεται ως Άρτ, δηλαδή «Πρώτη»), βρίσκεται ακριβώς 12 χιλιόμετρα7 χιλιόμετρα νότια της ΚωνσταντινούποληΑυτό είναι ένα από τα νησιά με τον μικρότερο αριθμό δέντρων, και το έδαφος έχει κοκκινωπό χρώμα λόγω του σιδήρου και του χαλκού που έχουν εξορυχθεί εδώ. Κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αυτό το νησί χρησιμοποιήθηκε συχνότερα από οποιοδήποτε άλλο ως καταφύγιο για εξόριστους (μεταξύ των πιο γνωστών εξορίστων ήταν ο πρώην αυτοκράτορας Ρωμανός Α΄ Λεκαπήνος). 944 και ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης, μετά τη μάχη της Μαντζικέρτ. 1071). Στην κορυφή αυτού του νησιού βρίσκεται ένα μοναστήρι, ένα ακόμη ιστορικό μνημείο. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1800 έως τα μέσα του 20ου αιώνα, η Κιναλιάδα είχε τον μεγαλύτερο πληθυσμό Αρμενίων στην Κωνσταντινούπολη, παρόλο που η πλειονότητα αυτών ζούσε εκεί μόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Στο νησί, η πλειονότητα των καλοκαιρινών επισκεπτών ήταν Αρμένιοι. Το νησί αποτελούσε ένα καλοκαιρινό καταφύγιο για τους πατριάρχες της αρμενικής κοινότητας στην Κωνσταντινούπολη. Οι επιβάτες μπορούν να ταξιδέψουν στα νησιά με πλοία που αναχωρούν από το Καμπατάς, στην ευρωπαϊκή πλευρά. Τα πιο αργά πλοία χρειάζονται περίπου 40 λεπτά, ενώ τα πιο γρήγορα ολοκληρώνουν το ταξίδι σε περίπου 25 λεπτά (με το πλοίο).

Ιδιωτικές Βόσπορος Κρουαζιέρες και Εκδρομές

ΙδιωτικάΚωνσταντινούπολη Γιοτ και Σκάφη

Language / Dil

Κωνσταντινούπολη Πριγκηπόννησα